Παραμύθι: Γιατί η Νυχτερίδα δεν έχει Φίλους;

νυχτερίδα καρτούν

(Ινδιάνικος Μύθος)

Πολλά χρόνια πριν, ξεκίνησε ένας μεγάλος πόλεμος ανάμεσα στα πουλιά και τα πλάσματα που δεν μπορούσαν να πετάξουν. Κανείς δεν ξέρει γιατί. Απλά συνέβη. Τα πουλιά πέταξαν σε ένα απόκρυμνο βουνό και εκεί έκαναν το στρατόπεδό τους. Εκείνα που είχαν πόδια ή σέρνονταν, φτιάξαν το στατόπεδο τους ανάμεσα στα δέντρα ενός μεγάλου δάσους. Η νυχτερίδα πήγε από το στρατόπεδο που είχαν φτιάξει τα πουλιά. «Γεια σας, έχω φτερά. Γι ‘αυτό θα πρέπει να είμαι πουλί. Και μια και είμαστε περισσότεροι, εμείς θα πρέπει να κερδίσουμε!» είπε. Η πρώτη μάχη ήταν σκληρή και κράτησε πολύ, αλλά τελικά τα κέρατα, οι οπλές και τα δόντια φάνηκαν πιο ισχυρά από τα ράμφη και τα φτερά. Η νυχτερίδα, σαν είδε ότι τα πουλιά έχαναν, πήγε και κρύφτηκε πίσω από ένα θάμνο.

Όταν η μάχη τελείωσε, τα ζώα που περπατούσαν ξεκίνησαν να παν προς το στρατόπεδό τους. «Χα!, τα τσακίσαμε εκείνα τα πουλιά, έτσι;» είπε το Βουβάλι. «Ναι! Τα ξεπουπολιάσαμε» φώναξε η νυχτερίδα με τη ψιλή φωνή της. Τα ζώα σταμάτησαν. «Τι κάνεις μαζί μας;» φώναξε ο ασβός, κουνόντας απειλητικά την ουρά του. «Αφού πετάς! Είσαι με την άλλη πλευρά». «Ναι, έτσι είναι» μούγκρισε η αρκούδα. «Πάνω της να τη φάμε!» «Παιδιά! Φίλοι! Αδέρφια!» φώναξε η νυχτερίδα, δείχνοντας στο στόμα της. «Έχετε δει ποτέ πουλί με δόντια; Φυσικά και είμαι ένας από εσάς!» «Υποθέτω ότι έτσι είναι» γκρίνιξε αλλά το δέχτηκε η αρκούδα.

Την επόμενη μέρα, σαν ήταν να ξεκινήσει η μάχη, η νυχτερίδα περπάτησε μαζί με τα ζώα της γης. «Ας τους αρπάξουμε από τα ράμφη!» φώναξε. Αυτή τη φορά, τα πουλιά πέταξαν οργανωμένα με τον ήλιο πίσω τους, με το έντονο φως του να τυφλώνει τα άλλα ζώα. Και νίκησαν. Η νυχτερίδα κρύφτηκε πάλι πίσω από ένα θάμνο. Όταν όλα είχαν τελειώσει, τα πουλιά άρχισαν να πετούν πίσω στο στρατόπεδό τους. «Ήταν μια καλή νίκη σήμερα», δήλωσε ο αετός. «Ναι! Τους τσακίσαμε» φώναξε η νυχτερίδα. «Περίμενε», είπε το κοράκι. «Ήσουν με την άλλη πλευρά». «Παιδιά! Φίλοι! Αδέρφια!», φώναξε η νυχτερίδα. «Έχετε δει ποτέ ζώο της γης με φτερά σαν τα δικά μου; Φυσικά και είμαι ένας από εσάς.» και χτύπησε τα φτερά της δυνατά. «Υποθέτω ότι έτσι είναι», είπε ο αετός.

παραμύθια - βιβλίο και ρόδο

Και αυτό γινόταν σε κάθε μάχη. Όταν η νυχτερίδα έβλεπε ότι η πλευρά που είχε διαλέξει επρόκειτο να χάσει, προσποιούταν ότι ήταν με την άλλη πλευρά. Τελικά τα πουλιά και τα ζώα της γης βαρέθηκαν να πολεμάνε ο ένας τον άλλο. Κατέληξαν όλοι μαζί, σε ένα συμβούλιο εκεχειρίας για να αποφασίσουν πώς θα διευθετηθούν τα πράγματα. Αλλά εκεί  η νυχτερίδα δεν μπορούσε να προσποιηθεί ότι ανήκε και στις δύο πλευρές. Οι Αρχηγοί κατάλαβαν αμέσως το τι είχε κάνει. «Οι φίλοι πρέπει πάντα να βοηθούν ο ένας τον άλλο και να μην προσποιούνται ότι είναι ένα πράγμα τη μια στιγμή και άλλο την άλλη» είπαν. «Η νυχτερίδα έχει φτερά, αλλά δεν είναι ένα πουλί. Έχει δόντια, αλλά δεν είναι ένα ζώο της γης. Από τώρα και στο εξής, η νυχτερίδα θα πετάει μόνο τη νύχτα, όταν τα άλλα πουλιά κοιμούνται». Όλα τα πλάσματα κούνησαν το κεφάλι σε συμφωνία. «Πάντα θα είναι μόνη της, η νυχτερίδα. Ποτέ δεν θα έχει φίλο ανάμεσα στα πλάσματα που πετούν ή σε εκείνα που περπατούν!» Και γι ‘αυτό η νυχτερίδα πετά μόνο τη νύχτα και δεν έχει φίλους.

Απάντηση